Uit zicht op de Gran Sasso vanaf Orlandi C. Ponno

Maar ook in Nederland heerst er enorme opwinding. De Elfstedentocht wordt of net wel of net niet na het weekend gereden en de enorme hoeveelheid marathons op natuurijs is dit jaar werkelijk ongekend. Zo zijn er toch spectaculair overeenkomsten tussen Italie en Nederland.

Feit is echter wel dat de enorme sneeuwval de producenten ook erg positief stemt. Sneeuw is een van de beste manieren om de bodem van de wijngaarden zeer goed te irrigeren. Niet een regenbui waarbij een groot deel van het water wegloopt naar het dal, maar een dik pak sneeuw op de heuvels dat langzaam smelt en zo een goede watervoorraad diep in de bodem aanlegt voor de stokken om de warme zomer mee door te komen. Een voorraad waar ze een heel jaar uit kunnen putten. Ook is de vorst goed om de stokken diep in slaap te brengen en zo volledig tot rust te komen. Als ze dan in de lente weer ontwaken zijn ze klaar voor een nieuw seizoen. Ondanks alle misere, waardoor veel Italianen getroffen worden, belooft 2012 nu al een mooi jaar te worden.

Le Ragnaie diep in de sneeuw

Bissoni in Romagna

Vigna ai Sassi

Verkerk Wijnimport probeert altijd vooruit te kijken. Omdat we als horeca-leverancier denken dat mensen thuis net zulke goede wijn willen drinken als in het restaurant, maken we met de webshop en de winkel Sprezzatura, ons assortiment ook toegankelijk voor particulieren. Daarnaast denken we dat je de crisis het beste vergeet als je je neus in een echt exclusief glas steekt, daarom hebben we recentelijk een aantal zeer prachtige wijnen toegevoegd aan ons assortiment.

Hierbij een aantal suggesties die alle crisisgevoelens doen vergeten en wellicht kunt u ze binnenkort ook gebruiken om te vieren dat we met zijn allen weer uit het dal gekropen zijn.

Meroi | Dominin 2008
Podere San Giuseppe-Stella di Campalto | Brunello di Montalcino 2006
Poderi Boscarelli | Boscarelli dei Boscarelli 2006

De nieuwe vondst is onderweg naar Nederland op dit moment, dus een kleine sneak preview lijkt mij op zijn plaats. Laat ik boud van start gaan. Ik heb geen hoge pet op van merlot of enig van de Bordelaise druivensoorten buiten hun regio van origine. Ik heb me zeven maanden ondergedompeld in Zuid Afrika en ook daar kwam ik vaak niet veel verder dan een proefnotitie waar het woord gekookte melk in voor kwam. Want dat is vaak hoe ik de merlot herken als hij niet met heel veel zorg is omringt. Zo ook in Italie. Ik wil wel, want ik besef me de populariteit van deze druivensoort. Maar als ik een beker melk wil.. Anyway, ik had in een opwelling van ballorigheid 2011 toch uitgeroepen tot het jaar van de merlot. Ik kwam van een koude kermis thuis, want ondanks mijn goede wil vond ik niks dat ik wilde importeren.

Paolo Meroi, een producent uit de Colli Orientali stond echter al een tijdje op mijn lijstje van interesse. Dus toen we naar Mariano del Friuli reden om bij Le Dune te eten wilde ik daar na de lunch wel even langs. Gelukkig toeval(?) dat de wijnen van Meroi daar ook op de kaart stonden. We dronken de Friulano 2010. Bijzonder elegant en in een stijl die ik niet kende. Compact, krachtig en elegant. Maar ook met heel veel frisheid. Heel erg mooi en vooral lekker. En hij is nota bene bekent om zijn rode wijnen, dus dat beloofde wat.

We waren nog niet binnen bij Meroi of zaten al met Paolo zelf in de auto om zijn wijngaarden te bekijken. De oude wijngaarden, nog aangeplant door zijn vader en opa, beslaan zo’n 12 hectaren. Dit zijn de wijngaarden vlak bij Buttrio (Buri) waar vooral rood staat aangeplant op de arme ponca bodem. Even verderop lagen zijn nieuw aangeplante wijngaarden “Zitelle” waar vooral wit staat. Hier viel meteen op dat het er waaide, terwijl dat even eerder in de oude wijngaarden niet zo was. Vandaar ook de keuze voor vooral witte druivensoorten in dit nieuwe deel.

Daarna werd er geproefd. Eerst het wit, Friulano 2010 wederom mooi, maar vooral een imponerende chardonnay 2010, super elegant, lichtvoetig en complex. Duidelijk dat ze een Franse stijl in gedachte hebben. Dan vervolgens het rood. We beginnen met Nestri 2008. Nestri is “van ons” in het friulaans. Deze wijn schenken ze veel in hun restaurant waar Paolo zelf ook nog aan de grill staat om het vlees te bereiden. Nestri is 90% merlot en 10% cabernet franc. Sappig. levendig en heel erg gezond fruit. Vervolgens Ros di Buri 2009 (rood uit Buttrio) gemaakt van 100% merlot. Wederom dat super gezonde fruit dat zo veel plezier geeft. De wijnen krijgen allemaal een flinke houtopvoeding, maar door de, voor Italiaanse begippen helemaal, extreem lage opbrengsten per hectare (25 hl) heeft het fruit hier totaal geen last van, sterker nog, het fruit domineert. Weiilicht een van de beste mono cepage merlots die ik ooit proefde. Als laatste Dominin 2008, vernoemd naar de opa van Paolo gemaakt van 100% refosco dit jaar. Imponerende kracht, duister aards en inkt, maar tegelijkertijd een enorme bevibilita.

Grootse wijnen van een producent die wellicht nog niet eens aan zijn top zit, zeer binnenkort in Nederland en zeer beperkt verkrijgbaar. Want ze maken maar 900 kisten per jaar op dit moment. Inschrijven op deze wijn is een must.

Dat is best jammer.

Dus af en toe ruimen we wat extra tijd in om lekker de toerist uit te hangen en eens wat dieper door te dringen tot de ziel van een regio. Deze keer was Venetië aan de buurt om onder de loep te nemen.

Er vielen een aantal dingen op; zelden heb ik in een stad zulke uitgebreide wijnkaarten gezien die heel Italië besloegen (!). Het centrum is een uit de kluiten gegroeid Damrak/openlucht museum, ik kan geen Venetiaanse carnavalsmaskers meer zien. En, mits goed voorbereid kun je goed eten in Venetie.

Daarnaast is het goed om op te merken dat Venetie in zijn geheel autovrij is. De 117 eilandjes worden verbonden via kanaaltjes en bruggen. Mijn tip, als je met je kaartje door Venetië wandelt is het een goed idee de (hard)lopende venetianen te volgen. Die weten precies de weg via de bruggetjes van het ene deel naar het andere deel van de stad. Er zijn niet altijd overduidelijke hoofdroutes, soms is een kleine steeg de kortste route van A naar B. Belangrijkste stelregel is: ligt er een brug aan het eind van de steeg.

Hier volgen een paar namen en ervaringen die absoluut aan (of af) te raden zijn. De adressen vind u onderaan deze post.

De eerste dag liepen we volslagen toevallig restaurant Acuigheta binnen. Op het eerste gezicht was de service rampzalig en was het moeilijk om een glas wijn te bemachtigen. Tegen de muur stond echter een wijnkast waar ik vrij snel een aantal zeer mooie wijnen in zag staan. De wijnen van Tenute Sella uit Piemonte, maar ook Poggio di Sotto, Giacomo Conterno, Gumphof en nog veel meer. Hier hebben we uiteindelijk veel tijd doorgebracht om mooie wijnen te drinken.

Risotto aan tafel gemaakt.

Diezelfde avond aten we bij La Mascarese. Cucina casareggia, oftewel de huiselijke keuken. Vader en zoon deden de bediening en dit deden ze goed. Goede wijnselectie ook hier. Geen kaart maar een kast vol wijn en hun hoofden vol goede adviezen. We proefden wijnen van Terpin. Een producent die volgens de amfora methode zijn wijnen maakt. Dat betekent vaak dat de witte wijnen op een rode wijn manier gemaakt worden, dus de schillen meegegist en zo min mogelijk tot geen sulfiet toegevoegd. Dit maakt de wijnen vaak wat instabiel. De collioblend  Stamas 2005, was echter zeer te pruimen. De pinot grigio 2010 daarentegen smaakte naar rozebottel en azijn en was helaas een slechter voorbeeld van de wijnen die deze manier van wijnmaken voortbrengt. We sloten af met Brunello 2006 van Poggio di Sotto; formidabel.

De volgende dag lunchten we bij Acuigheta en dronken we Gravner Breg 1999. Gravner is een producent die een ware cultstatus geniet en een manier van wijnmaken heeft aangezwengelt die vooral in Friuli en Slovenie veel navolging vind. (ook Terpin) Hijzelf maakt zijn wijnen sinds 2001 geheel in amphora; ingegraven aardenwerken kruiken van 45 hl. Daarin vergisten de wijnen met schillen en al en grijpt hij praktisch niet in in dit proces. Hij werkt met slecht een heel klein gedeelte zwafel. Deze wijnen kende ik al, maar 1999 is van voor deze tijd. Ook toen was hij beroemd, maar dan juist om zijn wijnen gemaakt met houtrijping. De ’99 is voor mijn gevoel een overgangswijn. Veel kleur, die toch zal komen van wat schil-inweking, maar daarnaast toch nog wat houtinvloeden. Mooie wijn, pittig en krachtig in de mond, goede balans, afdronk wat leeg. Daarna nog een Etna rosso N*antica 2006. Wat mij betreft te weinig echte Etna expressie.

‘s Avonds aten we bij Al Covo, goed aangeschreven restaurant dat aardig aan de prijs is, maar waar het eten op zijn vriendelijkst oninteressant is. Klassiek gerechten met toch te veel gefriemel, maar vooral ronduit missers, Wel een goede wijnkaart, maar die kon de teleurstelling niet goedmaken. Jammer.

De volgende dag verlieten we het echte centrum en kwamen we in het studentenwijk van de stad terecht. Heel erg ontspannen, hier wonen nog echte venetianen. We lunchten heerlijk buiten in de zon. Vakantie.

Die avond aten we in een restaurant waar in tegenstelling tot Al Covo alle franje vanaf was gehaald. Piepklein en summier ingericht; alla Marissa. Ze serveert vooral vlees want ze komt uit een slagers geslacht, maar af en toe ook vis. Bij het reserveren hoor je wat ze gaat doen. Wij kregen het vismenu, verder is er niks te kiezen, behalve bier of wijn. Wij kozen voor de zekerheid maar voor bier. Alles was basic maar zeer smakelijk, we stonden na vier gangen in iets meer dan een uur weer buiten. Dus nog maar een lekkere fles wijn bij Aciugheta.

Na een lange nachtrust togen we de volgende middag na Al Portega, wellicht onze absolute favoriet. Wederom piepklein, niet meer dan 6 tafeltjes, de kok staat in een keukentje van 2 bij 2 en daarvoor staan de dames van de bediening achter een cichettibarretje. Hierin lagen de beste hapjes die we tot nu toe gezien en geproefd hadden. Als er iets op dreigde te gaan kwam de kok alweer met iets nieuws en heerlijks aan. Geen herhaling van zetten, maar constant iets anders. Het was moeilijk deze plek weer te verlaten. Het niveau van de open wijnen was ook behoorlijk goed.

Het was spannend na deze heerlijke ervaring ‘s avonds nog ergens wat te gaan eten. We kozen Vini di Gigio. Het moge duidelijk zijn dat ze hier een goed wijnkaart hebben. Imponerend zelfs. Heel veel oude jaren en niet alleen lokale wijnen maar wederom heel Italie. We begonnen met Riesling 2004 van Castel Juval uit Sudtirol. Vroeger nog geimporteerd door Verkerk maar nu moeilijk te bemachtigen. De fles was 25 euro op de kaart(!) maar echt een veelvoud waard. Mooie ontwikkeling, krachtig riesling fruit, beetje petrol. Goed. Hier aten we wat rauwe vis bij. Vervolgens een risotto met zeevruchten en treviso. Daarbij Le Due Terre, Sacrisassi bianco 2006. Dat ging heel goed. Ontwikkelde krachtige wijn, veel lengte en bleef zeer goed overeind bij de risotto. We sloten af met Fegato alla Veniziana; kalfslever op zijn venitiaans en een stuk rood rundvlees. Hierbij Barolo 1999 van Bartolo Mascarelo. Jeugdig, krachtig fief, supersmakelijk en op zijn gemak. Ik heb laats een fles 2005 gedronken, maar deze fles leek geen dag ouder. Wonderbaarlijk mooie wijn.

De volgende dag zijn we nog even naar Friuli gescheurd om daar wat te eten en een nieuwe producent te bezoeken die zeer snel bij ons in Nederland te verkrijgen zal zijn, maar daarover later meer.

Aciugheta
campo SS. Filippo e Giacomo
Castello 4357 Venezia
TEL +39 041 5224292 – FAX +39 041 5208222
http://www.aciugheta-hotelrio.it/Aciugheta/index.htm

La Mascarete
Castello 5183 Calle Lunga Santa Maria Formosa
0415230744

Alla Marissa 
Sestiere Cannaregio 652
041720211

Al Portego
Calle della Malvasia, Castello
0415229038

Vini da Gigio
Cannaregio 3628A, Fondamenta San Felice
Tel. +39 041 5285140
http://vinidagigio.com/

Eind 2008, in wat toen pas het begin van de crisis bleek te zijn lukte dit ook. Na een jaar samenwerken met Rob verplaatsten Gijs en ik het bedrijf naar Amsterdam, richtten de logistiek anders in, maar lieten verder bijna alles zoals Rob het ook deed. 2009 en 2010 waren we vooral bezig om onszelf in te werken. Er was een boel te ontdekken, daarnaast moest er behoorlijk wat acquisitie gedaan worden om de terugloop in de omzet door de crisis op te vangen. Midden 2010 begonnen we met de ontwikkeling van deze website en begin 2011 was hij klaar. In januari gingen we proefdraaien. We besloten om eerst eens te zien hoe het zou gaan lopen voordat we verder nieuwe plannen zouden maken.

Eind februari reisden we met een aantal klanten naar Italië voor ons jaarlijks Noord-Italië producentenbezoek. Het was een van de leukste reizen die we maakten. We hadden het gevoel dat we de boel steeds beter in de fingers kregen, de wijnen die we proefden waren veelbelovend en thuis in Nederland stond er een website te wachten op aandacht. Onze oogkleppen waren afgevallen en 2011 zou het Grote Verkerk Expansiejaar worden.

Gijs bleef een week langer in Italië om diepte onderzoek te doen in Val d’ Aoste het franse gedeelte van Italië aan de voet van de Mont Blanc. Hij was bijzonder opgewekt toen hij terug was. We werkten op dat moment noodgedwongen weer even vanuit zijn studeerkamer, maar hadden een nieuw kantoor gevonden in een oud hotel. Vrijdag 25 februari verhuisden we daarheen. We dronken samen na afloop een glas wijn (riserva 2001 van Boscarelli) en toen riep hij dat hij een afspraak had en rende de deur uit. Het was de laaste keer dat ik hem zag. Die nacht is hij onderweg naar huis in een gracht terecht gekomen en verdronken. Over het hoe en wat tasten we nog immer in het duister.

Alles veranderde.

Er kwam een enorme zoektocht op gang, maar Gijs bleef nog een maand vermist. Toen hij werd gevonden in het water bij het NEMO was de onzekerheid voorbij, maar zijn dood liet bij mij en zijn vrienden en familie een enorme leegte achter. Verkerk liep door, ik trachtte alles zo normaal mogelijk te blijven doen. Maar de situatie was definitief veranderd en achteraf is het een wonder dat dit alles relatief weinig effect heeft gehad op Verkerk als bedrijf.

Om de lancering van de website groots te presenteren en promoten hadden Gijs en ik besloten dat we we op Smaak en Stijl van Italië een Enoteca zouden hebben waar we de site definitief zouden lanceren. Dankzij de hulp van heel veel vrienden van Gijs heb ik dit alsnog doorgezet. Het was qua presentatie een groot succes en de sfeer was fenomenaal. Ik wil iedereen die daar aan mee heeft gewerkt nogmaals enorm bedanken.

Na maanden in ons nieuwe kantoor in mijn eentje naar een beeldscherm te hebben gestaard besloot ik dat dit niet verder zo kon. Verkerk Wijnimport dreigde weg te zakken in administratieve rompslomp en ik had al maanden geen klant meer gesproken. Ik besloot Arina van Leenen aan te nemen. Een zeer enthousiaste meid met een grote liefde voor Italië en voor wijn. Daarnaast Pim Anne, een oud collega uit Toscanini, om de levering van de bestellingen te doen. Dat bleek een goede beslissing, Verkerk kwam weer terug op de rails en langzaam kwam ik ook weer in beweging.

Aan het einde van het jaar hebben we zelfs nog een flinke sprint getrokken. Ik had genoeg van het anti kraak kantoor en wilde een definitieve plek om vanuit te werken. Die plek vond ik toevalligerwijs in de Czaar Peterstraat 118 in Amsterdam. Er bleek ook een winkel vergunning op het pandje te zitten en ik besloot dat dit een plek was die Gijs en ik samen waarschijnlijk ook betrokken zouden hebben. In drie weken verbouwde ik de winkel samen met Adam Marshall. Jeske Weel zorgde voor het lichtplan. Nog voor de kerst zijn we open gegaan en het lijkt nu al een succesvolle beslissing.

Naast de winkel; Sprezzatura, zijn er in 2011 ook een aantal mooie aanvulling gedaan aan de portefeuille van onze producenten. Giuseppe Russo’s wijnen van de Etna waren een instant succes. Voor bijna iedereen gemaakt van onbekende druivenrassen, maar van enorme kwaliteit en de eerste pallet was dan ook onmiddellijk uitverkocht. De oogst 2009 komt in januari binnen. Ook de vernaccia di San Gimignano van Le Calcinaie vond onmiddellijk een groot aantal fans. De witte wijnen van Pacherhof gemaakt van riesling , gruner veltliner en kerner zijn aan het eind van het jaar toegevoegd. Daar verwacht ik ook veel van. Ook volgend jaar zullen we proberen weer een aantal mooie vondsten aan het assortiment toe te voegen.

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor hun steun en bestellingen van het afgelopen jaar en wens iedereen een heel goed nieuw jaar toe.

Tot ziens in 2012!

Mattijs Koornneef

De eerste week van januari zijn we gesloten om de puntjes op de i te zetten van de inrichting. Vanaf dinsdag 10 januari zijn we weer geopend.

Al sinds de oprichting van hard//hoofd volgen we het tijdschrift geregeld en met veel plezier. De artikelen lopen uiteen van zeer serieus tot ronduit hilarisch, maar ze staan vooral bol van messcherpe observaties. En ze zijn volledig van deze tijd. De content wordt gevuld door veel bekende, maar ook onbekende schrijvers. Hier lees je dus ook werk van mensen die niet in de bladen staan, heel verfrissend. Bij reguliere kranten en tijdschriften komen we té vaak dezelfde namen tegen. Dat zal je bij hard//hoofd niet overkomen.

Hard//hoofd geeft ruimte aan iedereen die schrijft, maar de redactie filtert de inzendingen op kwaliteit en originaliteit. Alle schrijvers en redacteuren doen dit tot op heden geheel vrijwillig. Nu het platform zo populair wordt en steeds meer lezers heeft, wil de organisatie meer, beter en verder. Voorbeelden hiervan zijn een nieuwe vormgeving, eigen producties, evenementen organiseren en grote journalistieke series. Hier is alleen wel geld voor nodig. Hard//hoofd heeft allerlei acties op touw gezet om dat te realiseren, zoals een crowdfundingtraject. Je kunt hiervoor een donatie doen via Voor de kunst. Ook is er een benefietdiner op 17 december, en Verkerk Wijnimport sponsort de wijn tijdens dit diner. Hierbij moedigen we u aan om online een donatie te doen of een tafel te reserveren voor het benefietdiner. Lees hier meer over het diner. Maar in de eerste plaats raden we aan: ga naar hard//hoofd en lees mensen, lees!

Lees hier het persbericht van hard//hoofd

We hopen u snel te verwelkomen bij Sprezzatura!

Wordt fan van Sprezzatura op Facebook en volg de verbouwing

Stella di Campalto heeft stage gelopen bij Palmucci van Poggio di Sotto, een absoluut icoon in Montalcino. Ze heeft daarmee veel voordeel opgedaan, van hem leerde ze hoe ze haar wijnen een verfijnde elegantie en een geweldig mondgevoel kon meegeven.

Stella kocht in 1992 het verlaten domein San Giuseppe en heeft de wijngaarden aangelegd naar eigen inzicht. Ze zijn verdeeld over zes cru’s die allemaal apart gevinifieerd worden. De eerst jaren produceerde ze nog alleen Rosso di Montalcino. Ze vond haar wijngaarden nog te jong om de lange rijping voor Brunello te ondergaan, die maakt ze pas sinds 2004. Stella zegt dat ze een half jaar nodig heeft om de juiste blend te ontwikkelen voor haar wijn. Dit doet ze door diners te organiseren waar de verschillende ideeën voor haar blends op tafel komen te staan. De fles die als eerste leeg is, geeft aan welke richting ze kiest voor de wijn. Tegenwoordig is het materiaal dat ze gebruikt voor de Rosso en de Brunello hetzelfde, de Brunello’s rijpen alleen twee jaar langer voordat ze uitkomen.

Stella werkt geheel biodynamisch en gebruikt alleen zwaartekracht om haar wijnen te verplaatsen. Daartoe heeft ze haar kelder ingedeeld in drie niveaus. De druiven komen boven binnen, worden daar geselecteerd en vervolgens gefermenteerd in houten kuipen. Daarna gaan ze naar de rijpingskamer op het niveau eronder, waar ze in grote houten foeders rijpen. Totdat Stella bepaalt dat de wijn klaar is om op fles verder te rijpen, onderin de kelder.

Claartje Lindhout heeft een bijzondere kijk op eten. Ze heeft een brede blik dankzij de restaurants waar ze heeft gewerkt, maar ook door haar manier van foodstyling. De gerechten en recepten in haar boek zijn geen saaie klassiekers, maar een verzameling inspirerende creaties waar je spontaan trek van krijgt. En meteen zin om ze te maken. Wat opvalt, is dat bijna alle gerechten eenvoudig te maken zijn en niet veel tijd kosten. Soms moet je iets een nacht marineren of een aantal uur op laten staan, maar daar hoef je niet bij te blijven. Iedereen kan dus door met zijn drukke leven, en toch lekker eten. Zelf kreeg ik veel trek in de wildbouillon met gevulde wontons van wildzwijnragout en de ossobuco van hert. Geheel ten overvloede: alle gerechten zijn natuurlijk prachtig gestyled en gefotografeerd. Een kookboekje van klein formaat, dat boven zijn eigen maat uitstijgt.

Wild en Gevogelte | Claartje Lindhout | Uitgeverij Becht | ISBN 9789023013389
Verkrijgbaar bij bijna alle boekhandels

www.claartjelindhout.com